Ik beleef er intens plezier aan om je op een verkeerd spoor te zetten en je daardoor pijnlijke uitspraken te ontlokken. Is dat verwerpelijk of heet dat 'mens zijn'? Denk jij daar even over na? Dan ga ik ondertussen verder met het (be)leven van mijn leven...

Ergens in januari 2009 - Een kwartier voordat de wekker gaat, word ik wakker. Da's voor het eerst. Nou ja, sinds maanden dan. Ik voel me opgejaagd en dat is mijn eigen schuld. Ik heb mijn digitale vingerafdruk, tegen beter weten in, alwéér weten achter te laten op verschillende, voor mij best nog onbekende, plekken. En dat gebeurde voordat ik er erg in had. Voor een controlfreak heb ik mijn dwangneurotische neigingen tot nu toe redelijk de kop kunnen indrukken, maar met de komst van Social Networking 2.0 voel ik de dreiging van doorslaan. Dat gecombineerd met mijn verzamelaarsgeest (lees níet: -drang), is vragen om problemen. Ik ben zelfs zo in de war, dat ik alinea's verwissel als een balletje-balletjespeler en er nog chocola van kan maken ook! Volgt u het nog? (En om maar even met Pete & Perq te spreken: "Haven't you noticed how time flies?..") Ik inmiddels ook niet meer. De laatste hap melk-met-hazelnoten ten spijt. Welkom in mijn wereld...


* zie public hide-outs

Oh ja, jij bent er ook nog.
Ik was er zelf even niet. En waar jij gewend bent mij te treffen, zul je nu waarschijnlijk niet meer gewenst zijn. Ik was er namelijk niet alleen even niet, ik zal er zelfs nooit meer naar terugkeren...
 

Slecht nieuws laat tongen verliezen.
Ware intentie laat schellen vallen.
Het zoeken naar scherven, is wat overblijft...

To gather or come hither

Sinds mijn twaalfde en tot mijn 25e jaar ben ik eraan gewend om één ouder te hebben, te hekelen en te koesteren. Daarna werd ik wees, althans voor mijn gevoel. Mijn moeder overleed. En sinds mijn prille puberjaren heb ik geen familie meer van mijn vaders kant gezien. Of ze er geen zin in, tijd over of moed voor hadden, weet ik tot op de dag van vandaag niet. En tot voor kort speelde dat ook totaal geen rol..

Tot de ontdekking van Hyves. Je kent het vast wel, Hyves is hét sociale controle netwerk van Nederland en je vindt er bijna alles en iedereen terug. Als het gaat om oud-klasgenootjes en vergeten hartsvriendinnen kan dat best nog wat leuke avondjes herinneringen ophalen opleveren. Eindelijk kom je erachter dat ook je beste vriendin, die er natuurlijk altijd leuker uitzag, meer in de smaak viel bij de jongens én een veel mooiere kamer had, toch best onzekere momenten heeft beleefd en jaloers was op jouw haar, ook graag zo'n hippe moeder had gehad of de aandacht van je onbereikbare broer had willen krijgen. Die jongen van drie klassen hoger blijkt achteraf helemaal je droomman niet! Een nee, je was echt niet dik, je paste met gemak in jeansmaatje 29! Je lacht je een breuk om je kleding en haardracht, legt eeuwenoude destijds-onoverkomelijke-en-oh-zo-dramatische ruzietjes bij en ziet dat je, ondanks de verwachtingen, heus zo slecht nog niet terecht bent gekomen. Hyves relativeert en ook dat is best nog leuk.
Totdat je wordt gevonden door dat vervelende buurmeisje, die etter uit je examenklas, die ene achterbakse collega én je gevreesde, gewraakte of vergeten ex. Sommige mensen bezorgen je alleen maar slechte zin. En dan wordt zo'n 'trip down memory lane' heel erg vervelend. Dagenlang kun je je met terugwerkende kracht rot ergeren om de meest onzinnige dingen en moet je oppassen dat je je account niet met één ferme handbeweging de eeuwige jachtvelden injaagt! Weg ermee! Hyves doet je bloed koken en da's geheel niks.

Hyves daagt ook uit.
Die ene persoon, die in een ver verleden een grote rol heeft gespeeld in je leven, is er namelijk ook actief. Dat wist je niet, maar bij het googlen van je naam kom je geheel onverwacht die ene, directe bloedverwant tegen. Je bent opeens geen wees meer. En dan begint het... ;)

Roofbouw en zelfbehoud

Je won mijn vertrouwen om er vervolgens een flinke deuk in te trappen. Veel van wat ik nu leef, is een direct gevolg van wat jij hebt durven veroorzaken. Alles wat ik nu ben, is de beloning voor het keiharde werk dat ik heb geleverd om mezelf staande te houden. Je hebt me gedwongen om oorlog te voeren, met als inzet mijn geluk, mijn gezondheid.

En mijn overwinning?

Ik ben. En ik heb dat, wat jij ontbeert: een geweten. Jou ontbreekt de moed om kritisch naar jezelf, je daden en de gevolgen daarvan te kijken. Je kijkt liever weg, terwijl je jezelf verliest in je vlucht. Een vlucht die jammerlijk, maar geheel verdiend, mislukt.
Ik zou je keihard moeten afwijzen en dat was ook gebeurd als je mijn hart had kunnen breken. Nu is het slechts gewond.

Desondanks

Je verspeelde al je krediet, maar ik blijf je dat geven wat met alle rijkdom van de wereld niet te koop is: mijn liefde en respect. Of je het nu verdient of niet..

En of je het nu wilt of niet

Voor eens en altijd, vertel mij:
Wie of wat ben jij?...

Je verstoorde en maakte kapot.
Een oorlog werd verloren
maar geen winnaar stapte naar voren.

Stilte maakte zich meester.
Duisternis bedekt..

Nu voel ik je adem in mijn nek.
Dreiging door angst gevoed
maar mijn wraak is bitterzoet...

Te wurg aangeboden: Smurfenkolonie!

Helaas is Smurfin er al vandoor met Goudsmurf (it figures), máár.. je krijgt maar liefst dríe Azraëls voor haar in de plaats.

Stomme AH-meuk.
Je bent aan het sparen, voordat je het in de gaten hebt..

Oh ja, ik ga echt niets opsturen, dus Smurffanaten hebben pech gehad...

En terug!
Sort of.

Eigenlijk weten we allemaal wel dat het hier uiteindelijk ongeveer (en zo, eh, wa?) net zo dood zal blijven als voorheen, maar het oog wil ook wat, dus bij deze een nieuwe kist om naar te kijken!
Het is toegestaan om erin te liggen of erin te verdwalen, maar laat míjn plekje vrij!

Oh ja, schrik niet als ik opeens tóch mijn ogen open...

Sentenced to life by another one too short. Yet, less time creates choice and prolongs life..
Freedom, in any case.

Tijd wispeltuurt. Vrijheid misleidt.
En keuze is een hoer.

Pardon my French...

[triggered by Juna]