"We livin' this till the day that we die. Survival of the fit, only the strong survive."

Dear morale,

Can we genuinely be sorry for the less fortunate, in wealth anyway, while we are living the highlife?

We are not fit
If anything, we are misfit. In every possible fucking sense of the word.
Disapproving of child labor, whilst wearing cheap garments Made in jolly China.
Disapproving of animal testing, but at the same time taking medicine as if it were candy.

"Met een G+'je hoor je er pas bij. Na initiatie voel ik me echter nog steeds een zijlijner."

Google+ dus! Helemaal overtuigd van de potentie van G+ ben ik nog niet, maar de eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik ook geen geweldige testgebruiker ben. Hoewel ik, zoals iedereen, 1000+ real true forever-friends heb, is zelfs maar een fractie van dat aantal gewoon níet te vinden op de platforms die ik tracht te onderwerpen aan mijn zieke experimenten. Dat ik uitblink in verwaarlozing van avatars, met als gevolg dat mijn sociale netwerk verstoft en verouderd, helpt ook voor geen meter. Mijn kringen zijn op dit moment dan ook voornamelijk gevuld met mensen randomly picked. Klinkt onaardig, niet? De waarheid is dat ik mijn adresboek - vol met adressen van nóg meer mensen die ik nog nooit in mijn leven heb gezien of gesproken - wel heb onderworpen aan een voorselectie. En wat blijkt? Je hebt maar een paar RTFF's nodig om op gang te komen. Try me!...
 

Internet ontdekte ik ergens in 1997. Je maakte verbinding via een modem dat piepte en ratelde alsof zijn leven ervan afhing en aan het einde van de maand moest je vooral je telefoonrekening niet bekijken. Gewoon verstand op nul en balen betalen! Het eerste jaar online vond ik trouwens nog best saai. Ik downloadde zo nu en dan eens een mp3 (ééntje binnenhalen nam maar liefst een half uur in beslag, als je geluk had tenminste), stoeide wat met een demo van Photoshop Deluxe, verdwaalde steevast in het Woud der Ellende a.k.a. MSN Communities, hing rond op USA-chatrooms waar ik af en toe een woordje (auf English!, want INTERnet) wisselde met mensen die zich Cannibalcorpse42 of Bitchonline_666 noemden, scande de fora van De Officiele Slipknot- en Machine Headwebsites en brandde mijn ogen aan talloze, foeilelijke bandwebsites. En hoe moeilijk was het om   een webpagina op te maken in Frontpage? ;')

De dood of de gladiolen? Ik speel liever vals.

Bloggen is tweeten voor mensen die veel woorden nodig denken te hebben om tot de kern te komen. Het is dus ook een uitermate geschikte bezigheid voor attention whores. "Da's jou dan op het lijf geschreven!", hoor ik mensen denken. Als je rondkijkt op mijn digitale kavel zie je dat ik sinds 2000 echter al geen klap uitvoer.   En dat was nota bene mijn openingsjaar! Onderaan de pagina staat zelfs © syghora 2000 - 2008. Alsof ik me openlijk distantiëer van alles wat wij van Syghorama sinds 2008 hebben gedeeld met onze gluurders. Het feit dat die plek schreeuwde om verse content heb ik   grofweg genegeerd. Toch staan er jonge, maar nimmer gepubliceerde stukjes in mijn offline archief.
Dat geeft in ieder geval aan dat mijn mental waste zich hoe dan ook een weg naar buiten wurmt. En hoe smerig ook, ik ga dat niet tegenhouden.
De afgelopen maanden heb ik mijn zwaar achterhaalde blog te vaak aangeklikt om nog te kunnen ontkennen dat de verwaarlozing me koud laat. Gelukkig duurt zo'n moment altijd maar enkele seconden. Uit het scherm, uit het hart? Ja. Maar de liefde kan ook zomaar weer oplaaien!
Afgelopen week zag ik bij @Zezunja en @MarcoKalnenek de hashtag #blogrevival voorbijkomen en zonder in eerste instantie verder op onderzoek uit te hoeven gaan, wist ik meteen wat er ging gebeuren. No more dodging!
Ik ga mijn digitale kist deze week dus een flinke rammel geven door mee te doen met de grote, boze Blogrevival!
 

Viciously and meticulously tricking people into thinking you really cared.. merely for your own cause. I guess that is the core essence of being an attention whore and greedy nut. The worst part of it is that you continue to pave you path of destruction using obviously blindly distracted people, whom you still pretend to care about, as handy tools. Little do they know..
Then again, it's any-one's responsibility to stand up for themselves against any kind of   exploitation and abuse. So, if and when, power to them!

Whatever side you're on: Stop being a victim. Start accomplishing. There's more to life.

All hail common sense!...

.dee

Note: You think this is about you? Well, it most probably isn't (or shouldn't be), but if the shoe fits.. ehrm, start moving. Try thinking bigger sizes before you run off, though. ;)

 

[You really should view the 'extended' version. It's got images and stuff!]

Ik beleef er intens plezier aan om je op een verkeerd spoor te zetten en je daardoor pijnlijke uitspraken te ontlokken. Is dat verwerpelijk of heet dat 'mens zijn'? Denk jij daar even over na? Dan ga ik ondertussen verder met het (be)leven van mijn leven...

Ergens in januari 2009 - Een kwartier voordat de wekker gaat, word ik wakker. Da's voor het eerst. Nou ja, sinds maanden dan. Ik voel me opgejaagd en dat is mijn eigen schuld. Ik heb mijn digitale vingerafdruk, tegen beter weten in, alwéér weten achter te laten op verschillende, voor mij best nog onbekende, plekken. En dat gebeurde voordat ik er erg in had. Voor een controlfreak heb ik mijn dwangneurotische neigingen tot nu toe redelijk de kop kunnen indrukken, maar met de komst van Social Networking 2.0 voel ik de dreiging van doorslaan. Dat gecombineerd met mijn verzamelaarsgeest (lees níet: -drang), is vragen om problemen. Ik ben zelfs zo in de war, dat ik alinea's verwissel als een balletje-balletjespeler en er nog chocola van kan maken ook! Volgt u het nog? (En om maar even met Pete & Perq te spreken: "Haven't you noticed how time flies?..") Ik inmiddels ook niet meer. De laatste hap melk-met-hazelnoten ten spijt. Welkom in mijn wereld...


* zie public hide-outs

Oh ja, jij bent er ook nog.
Ik was er zelf even niet. En waar jij gewend bent mij te treffen, zul je nu waarschijnlijk niet meer gewenst zijn. Ik was er namelijk niet alleen even niet, ik zal er zelfs nooit meer naar terugkeren...
 

Slecht nieuws laat tongen verliezen.
Ware intentie laat schellen vallen.
Het zoeken naar scherven, is wat overblijft...

To gather or come hither

Sinds mijn twaalfde en tot mijn 25e jaar ben ik eraan gewend om één ouder te hebben, te hekelen en te koesteren. Daarna werd ik wees, althans voor mijn gevoel. Mijn moeder overleed. En sinds mijn prille puberjaren heb ik geen familie meer van mijn vaders kant gezien. Of ze er geen zin in, tijd over of moed voor hadden, weet ik tot op de dag van vandaag niet. En tot voor kort speelde dat ook totaal geen rol..

Tot de ontdekking van Hyves. Je kent het vast wel, Hyves is hét sociale controle netwerk van Nederland en je vindt er bijna alles en iedereen terug. Als het gaat om oud-klasgenootjes en vergeten hartsvriendinnen kan dat best nog wat leuke avondjes herinneringen ophalen opleveren. Eindelijk kom je erachter dat ook je beste vriendin, die er natuurlijk altijd leuker uitzag, meer in de smaak viel bij de jongens én een veel mooiere kamer had, toch best onzekere momenten heeft beleefd en jaloers was op jouw haar, ook graag zo'n hippe moeder had gehad of de aandacht van je onbereikbare broer had willen krijgen. Die jongen van drie klassen hoger blijkt achteraf helemaal je droomman niet! Een nee, je was echt niet dik, je paste met gemak in jeansmaatje 29! Je lacht je een breuk om je kleding en haardracht, legt eeuwenoude destijds-onoverkomelijke-en-oh-zo-dramatische ruzietjes bij en ziet dat je, ondanks de verwachtingen, heus zo slecht nog niet terecht bent gekomen. Hyves relativeert en ook dat is best nog leuk.
Totdat je wordt gevonden door dat vervelende buurmeisje, die etter uit je examenklas, die ene achterbakse collega én je gevreesde, gewraakte of vergeten ex. Sommige mensen bezorgen je alleen maar slechte zin. En dan wordt zo'n 'trip down memory lane' heel erg vervelend. Dagenlang kun je je met terugwerkende kracht rot ergeren om de meest onzinnige dingen en moet je oppassen dat je je account niet met één ferme handbeweging de eeuwige jachtvelden injaagt! Weg ermee! Hyves doet je bloed koken en da's geheel niks.

Hyves daagt ook uit.
Die ene persoon, die in een ver verleden een grote rol heeft gespeeld in je leven, is er namelijk ook actief. Dat wist je niet, maar bij het googlen van je naam kom je geheel onverwacht die ene, directe bloedverwant tegen. Je bent opeens geen wees meer. En dan begint het... ;)

Roofbouw en zelfbehoud

Je won mijn vertrouwen om er vervolgens een flinke deuk in te trappen. Veel van wat ik nu leef, is een direct gevolg van wat jij hebt durven veroorzaken. Alles wat ik nu ben, is de beloning voor het keiharde werk dat ik heb geleverd om mezelf staande te houden. Je hebt me gedwongen om oorlog te voeren, met als inzet mijn geluk, mijn gezondheid.

En mijn overwinning?

Ik ben. En ik heb dat, wat jij ontbeert: een geweten. Jou ontbreekt de moed om kritisch naar jezelf, je daden en de gevolgen daarvan te kijken. Je kijkt liever weg, terwijl je jezelf verliest in je vlucht. Een vlucht die jammerlijk, maar geheel verdiend, mislukt.
Ik zou je keihard moeten afwijzen en dat was ook gebeurd als je mijn hart had kunnen breken. Nu is het slechts gewond.

Desondanks

Je verspeelde al je krediet, maar ik blijf je dat geven wat met alle rijkdom van de wereld niet te koop is: mijn liefde en respect. Of je het nu verdient of niet..

En of je het nu wilt of niet

Voor eens en altijd, vertel mij:
Wie of wat ben jij?...

Je verstoorde en maakte kapot.
Een oorlog werd verloren
maar geen winnaar stapte naar voren.

Stilte maakte zich meester.
Duisternis bedekt..

Nu voel ik je adem in mijn nek.
Dreiging door angst gevoed
maar mijn wraak is bitterzoet...

Te wurg aangeboden: Smurfenkolonie!

Helaas is Smurfin er al vandoor met Goudsmurf (it figures), máár.. je krijgt maar liefst dríe Azraëls voor haar in de plaats.

Stomme AH-meuk.
Je bent aan het sparen, voordat je het in de gaten hebt..

Oh ja, ik ga echt niets opsturen, dus Smurffanaten hebben pech gehad...

En terug!
Sort of.

Eigenlijk weten we allemaal wel dat het hier uiteindelijk ongeveer (en zo, eh, wa?) net zo dood zal blijven als voorheen, maar het oog wil ook wat, dus bij deze een nieuwe kist om naar te kijken!
Het is toegestaan om erin te liggen of erin te verdwalen, maar laat míjn plekje vrij!

Oh ja, schrik niet als ik opeens tóch mijn ogen open...

Sentenced to life by another one too short. Yet, less time creates choice and prolongs life..
Freedom, in any case.

Tijd wispeltuurt. Vrijheid misleidt.
En keuze is een hoer.

Pardon my French...

[triggered by Juna]